Έκθεση Α Λυκείου ( το γέλιο)

Θέμα : το γέλιο, το κωμικό στοιχείο

    Ορισμός : γέλιο είναι η έκφραση χαράς, ευαρέσκειας (ενίοτε ειρωνείας και σαρκασμού ) με σύσπαση των μυών του προσώπου, κυρίως του στόματος. Η κωμωδία αναπαριστά / διακωμωδεί τα ελαττώματα των ανθρώπων με τρόπο όμως κωμικό, για να προκαλέσει το γέλιο και όχι τον πόνο. Σκοπός της είναι να διορθώσει τις αδυναμίες ή τα ελαττώματα των ανθρώπων με τρόπο διασκεδαστικό. Επειδή κανένας δε θέλει να αισθάνεται γελοίος, προσπαθεί να συμμορφωθεί όταν οι άλλοι τον περιγελούν ή τον ειρωνεύονται.

    Οι λόγοι που λείπει σήμερα το γέλιο από τη ζωή μας :

1.      ο γρήγορος ρυθμός της σημερινής ζωής, το άγχος.

2.      η αποξένωση, οι κακές, έως αδιάφορες, ανθρώπινες σχέσεις και η έλλειψη επικοινωνίας.

3.      τα έντονα ψυχολογικά προβλήματα, απότοκα της εποχής μας.

4.      ο ελάχιστος ελεύθερος χρόνος, που έχουν σήμερα στη διάθεσή τους οι άνθρωποι.

5.      η σοβαροφάνεια και η έλλειψη πνευματικής καλλιέργειας .

6.      η γενικότερη παγκόσμια κατάσταση (οικολογικό πρόβλημα, απειλή πυρηνικού πολέμου…).

        Δυστυχώς τη σημερινή εποχή το γέλιο λείπει από τη ζωή μας.

    Τα οφέλη από το γέλιο :                

1.      ευαισθητοποιούνται τα άτομα.

2.      καλλιεργείται ο συναισθηματικός τους κόσμος.

3.      ανάπτυξη του πνεύματος.

4.      το άτομο ζει πληρέστερη ζωή.

5.      ο άνθρωπος αντιμετωπίζει με μεγαλύτερο ρεαλισμό τις τυχόν δύσκολες στιγμές, μια και τον βοηθά να βλέπει και τη φαιδρή πλευρά της ζωής.

6.      φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους, γιατί αγγίζει θέματα ευχάριστα, που τους ενώνουν, και όχι δυσάρεστα που τους χωρίζουν.

7.      δίνει δύναμη και διαμορφώνει καλύτερη διάθεση για τη συνέχιση της ζωής.

    Οι παράγοντες που διαμορφώνουν σήμερα την αισθητική του γέλιου :               

1.      η ύπαρξη ή η έλλειψη αγωγής και παιδείας.

2.      ο μιμητισμός.

3.      τα Μ.Μ.Ε.

4.      ο κινηματογράφος και το θέατρο, δυστυχώς τις περισσότερες φορές όταν είναι κακής ποιότητας.

5.      οι συντροφιές.

6.      τα καλά ή κακά βιβλία.

    Το γέλιο και ο ρόλος του στην ολοκλήρωση μιας προσωπικότητας και την ένταξή της στο κοινωνικό σύνολο : η προσωπικότητα του ανθρώπου διακρίνεται για την πολυπλοκότητα της. Πολλοί παράγοντες, εσωτερικοί και εξωτερικοί, συντελούν στη διαμόρφωση της ανθρώπινης οντότητας. Το γέλιο παίζει κι αυτό το δικό του ρόλο, μια και        

1.      για να αποδεχτεί κάποιος τη σάτιρα, ιδίως όταν αφορά τον εαυτό του, πρέπει να διαθέτει εξυπνάδα, ενημέρωση (για την κατανόηση του αστείου), μεγαλοσύνη και αυτογνωσία.

2.      του επιτρέπει να αντιλαμβάνεται διαφορετικές πλευρές της ζωής, ώστε να αντιμετωπίζει τις δύσκολες καταστάσεις με ρεαλισμό και χωρίς υπερβολές.

3.      διαμορφώνει τις κοινωνικές του σχέσεις, καθώς ένας ευχάριστος άνθρωπος είναι περισσότερο αποδεκτός από ένα σκυθρωπό και απλησίαστο. Ενσωματώνεται ευκολότερα με τους υπόλοιπους, αφού το γέλιο αναφέρεται σε στοιχεία που ενώνουν και δεν χωρίζουν τους ανθρώπους.

     Ο ρόλος της σάτιρας και του κωμικού στην κοινωνική μας ζωή και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις : σκοπός της σάτιρας είναι να επιτεθεί και να πληγώσει τον αντίπαλο, χωρίς απευθείας αναμέτρηση. Όποιος σατιρίζει χτυπά το πιο ευαίσθητο σημείο του αντιπάλου και τον εκδικείται μέσα από το γέλιο. Υπάρχουν δύο πλευρές της σάτιρας :

1.      η ευτελής, που εκδηλώνεται με μνησικακία του δειλού ανθρώπου, ο οποίος χτυπά τον αντίπαλο από πίσω και με μάσκα, «στα αστεία».

2.      η ευγενική πλευρά, που εκδηλώνεται ως αντίδραση του ανίσχυρου απέναντι σε αυταρχικά, ισχυρά πρόσωπα και καθεστώτα. Η σάτιρα αποτελεί όπλο στα χέρια των ανθρώπων που δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν απέναντι σε συγκριτικά ισχυρότερους. Σε συνθήκες αυταρχικής επιβολής, ψυχολογικής βίας, σε τυραννικά καθεστώτα η σάτιρα ευδοκιμεί ιδιαίτερα, καθώς οι άνθρωποι καταφεύγουν σ’ αυτήν ως ένα είδος «εκδικήσεως δια του γέλωτος», ως είδος εκδίκησης των ανίσχυρων απέναντι στους ισχυρούς. 

    Η σημασία του κωμικού στοιχείου  στη σχολική ζωή :

1.      συντελεί στην καλύτερη εμπέδωση του γνωστικού αντικειμένου (δημιουργεί θετική διάθεση στο μαθητή σε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, αποδιώχνει το άγχος του διαρκούς ελέγχου, καθιστά το μάθημα ελκυστικό).

2.      ενισχύει τη μεταδοτικότητα του δασκάλου (καταργεί την απόσταση από το μαθητή΄, αναδεικνύει το διάλογο ως κυρίαρχο στοιχείο της διδασκαλίας με τη δημιουργία φιλικού κλίματος ).

3.      επηρεάζει θετικά τις σχέσεις των συμμαθητών (εκλείπει το κλίμα ανταγωνισμού, διαμορφώνει κλίμα συνεργασίας και συλλογικότητας, καθώς απελευθερώνει την καταπιεσμένη κοινωνικότητα των μαθητών).

4.       επιδρά θετικά στην παιδαγωγική πτυχή του σχολείου (οι νέοι μορφώνονται σε ένα αντιαυταρχικό περιβάλλον, που αναπτύσσει την αισιόδοξη διάθεση και τις δημιουργικές τους ικανότητες, το κλίμα οικειότητας, αναδεικνύει τον πραγματικό ρόλο του δασκάλου που λειτουργεί ως πρότυπο κι εμπνέει αξίες στους μαθητές του).

5.      συμβάλλει στη διαμόρφωση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων (περιστέλλει την εσωστρέφεια, απομακρύνει την ανασφάλεια, τονώνει την αισιοδοξία και την αυτοπεποίθηση και αναπτύσσει το συναίσθημα).

  

    Προϋποθέσεις για την ευεργετική λειτουργία του κωμικού στοιχείου στο σχολείο :

1.      να μην εκφυλλίζεται σε κακής ποιότητας αστείο που προσβάλλει την αισθητική.

2.      να μη γίνεται αυτοσκοπός του διδάσκοντα για την προσέγγιση του μαθητή.

3.      να μην συγχέεται με την ειρωνεία του δασκάλου.

4.      να υπάρχει αίσθηση του μέτρου, ώστε να μην οδηγούμαστε σε γελοιοποίηση του μαθήματος.

5.      να μην αποσπά την προσοχή του μαθητή από τη διδακτέα ύλη.

6.      να κατέχει ο δάσκαλος τις ικανότητες να χρησιμοποιεί το χιούμορ ως μέσο προσέγγισης δύσκολων εννοιών του γνωστικού αντικειμένου.

7.      να είναι ο μαθητής ώριμος να προσδιορίζει το σκοπό για τον οποίο ο δάσκαλος χρησιμοποιεί το κωμικό, αλλά και να μην εκμεταλλεύεται τις σχέσεις οικειότητας, δημιουργώντας προβλήματα στο μάθημα.

 Είναι η σύλληψη και η δημιουργία μιας κωμικής κατάστασης «διδακτόν»; Μπορούμε να διδάξουμε στο πλαίσιο της σχολικής διδασκαλίας, τους νέους ανθρώπους να αντιλαμβάνονται και να δημιουργούν γέλιο και κωμικές καταστάσεις με το :

1.      να καλλιεργήσουμε την έμφυτη ικανότητά τους για πετυχημένα αστεία.

2.      βελτιώνοντας την ευαισθησία του νέου με τη μουσική και τις εικαστικές τέχνες.

3.      να διαβάζουμε επιτυχημένα ευθυμογραφήματα και στη συνέχεια να εξετάσουμε τους τρόπους προσέγγισης του γέλιου.

4.      να συμπεριλαμβάνουμε κωμικά κείμενα στη διδασκαλία.

5.      η προσέγγιση των κειμένων να γίνεται όχι για την ανεύρεση αξιών, αλλά για την ανεύρεση   και τη χαρά του ευτράπελου.

    Για ποιους λόγους δεν καλλιεργείται το γέλιο σήμερα στο σχολείο :

1.      δεν υπάρχει ικανός αριθμός χιουμοριστικών, σατιρικών και γενικά εύθυμων κειμένων.

2.      το πρόγραμμα του σχολείου, και ιδιαίτερα του Λυκείου, δεν αφήνει χρονικά περιθώρια για την καλλιέργεια της αισθητικής αγωγής του γέλιου, μια και πιέζει ο χρόνος για την προετοιμασία για τις κάθε είδους εξετάσεις.

3.      είτε δεν υπάρχει πάντα υποδομή στους διδάσκοντες είτε το απαραίτητο ενδιαφέρον.

4.      οι μαθητές θεωρούν το αστείο ως ευκαιρία για «πλάκα», για χάσιμο μαθήματος ή και το χειρότερο για ταύτιση του αστείου με κάποιο συμμαθητή τους, στον οποίο δημιουργείται πολλές φορές ψυχολογικό πρόβλημα.

    Προτάσεις για το πώς μπορεί να ασκηθεί μια «αγωγή γέλιου» στο σχολείο :

1.      με τη διδασκαλία ανάλογων κειμένων της νεοελληνικής και αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας( να εμπλουτιστούν τα μαθήματα των αρχαίων και νέων ελληνικών).

2.      να ενθαρρύνονται πολιτιστικές πρωτοβουλίες με χιουμοριστική απόχρωση π.χ. παρακολούθηση μιας κωμικής ταινίας, μιας έκθεσης γελοιογραφίας κ.α.).

3.      να εμπλουτιστούν οι σχολικές βιβλιοθήκες με βιβλία, λευκώματα κ.α. με χιουμοριστικό περιεχόμενο.

4.      να ενθαρρύνεται από το σχολείο η έμφυτη, δημιουργική, χιουμοριστική διάθεση των μαθητών (να γράφουν και να ανεβάζουν σατιρικά ή κωμικά σκετς, να παρουσιάζουν κωμικά κείμενά τους κ.α.).

5.      το βασικότερο, να κατανοηθεί από τους διδάσκοντες ο εκτονωτικός και παιδαγωγικός χαρακτήρας του κωμικού, του αστείου και να το ενσωματώσουν μέσα στη διδασκαλία τους. Ο αστεϊσμός δεν είναι εχθρός  αλλά σύμμαχος της προσπάθειας καθηγητών και μαθητών για την κατάκτηση της γνώσης. 

Πηγή:http://filologikesidees.blogspot.gr

ΕΚΘΕΣΗ Α ΛΥΚΕΙΟΥ ( ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ)

Η ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ

ΘΕΣΗ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η αντικειμενική θεώρηση της πραγματικότητας δε μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε τους ηλικιωμένους  ως ομοιογενές σύνολο. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν άτομα τρίτης ηλικίας που:

α) βρίσκονται στο προσκήνιο της κοινωνικής δραστηριότητας και ασκούν εξουσία

β) προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και την πείρα τους στον εργασιακό, οικογενειακό και πολιτικό χώρο

γ) συνεχίζουν να δημιουργούν, να παράγουν πολιτισμικό έργο

Ωστόσο, αρκετοί ηλικιωμένοι έχουν προβλήματα.

Τα προβλήματα των ηλικιωμένων

  ·Αναξιοπρεπής διαβίωση ( άποροι, άστεγοι, υποσιτισμένοι ).

·Δυσχερής διαβίωση ( οι χαμηλοσυνταξιούχοι ζουν κάτω από το όριο της βιωσιμότητας ).

·Απόρριψη και απρεπής συμπεριφορά από τη νεολαία.

· Ψυχολογικά προβλήματα ( μοναξιά, κατάθλιψη ).

·Ταλαιπωρία, κυρίως όταν επισκέπτονται δημόσιες υπηρεσίες.

·Ανεπαρκής περίθαλψη στα νοσοκομεία.

·Εκμετάλλευση από τα παιδιά τους και άλλους επιτήδειους.

·Αδιαφορία, έως και εγκατάλειψη από το οικογενειακό και το ευρύτερο συγγενικό περιβάλλον.

·Κακομεταχείριση σε ιδρύματα ( οίκοι ευγηρίας ).

·Περιθωριοποίηση, κοινωνικός αποκλεισμός, αδιαφορία.

Αίτια αποκλεισμού των ηλικιωμένων

  --Το γεγονός ότι θεωρούνται απόμαχοι της ζωής και, επομένως, αντιπαραγωγικοί.
--Οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής και η πολλαπλότητα των ρόλων που απορροφούν το χρόνο και την ψυχική διάθεση του σύγχρονου ανθρώπου.
--Ο ατομικισμός, η ιδιοτέλεια και η γενικότερη ηθική κρίση που αποδυναμώνει το σεβασμό για το συνάνθρωπο.
--Ο καταναλωτισμός και η εξειδίκευση που εντείνουν την κοινωνική αναλγησία.
--Η ζωή στις μεγαλουπόλεις που αποξενώνει τους ανθρώπους.
--Το σχεδόν ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας ελλείψει πολιτικής βούλησης και δευτερευόντως λόγω οικονομικής δυσπραγίας.
--Η δυσλειτουργία των παιδευτικών φορέων ( οικογένεια, σχολείο ) και των μέσων μαζικής επικοινωνίας που διαμορφώνουν ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι δια τεθειμένοι να προσφέρουν.

Προτάσεις βελτίωσης της θέσης των ηλικιωμένων

·Άτομο και κοινωνία πολιτών: κοινωνική συνείδηση, εθελοντική δράση, ανάληψη δημιουργικών πρωτοβουλιών.

·Οικογένεια και Σχολείο: γαλούχηση παιδιών με την αντίληψη ότι οι ηλικιωμένοι αξίζουν το σεβασμό.

·Μέσα ενημέρωσης: ενημέρωση και ευαισθητοποίηση κόσμου, άσκηση πίεσης στις κυβερνήσεις.

· Τοπική Αυτοδιοίκηση: σίτιση, στέγαση, Κ.ΑΠ.Η κ.λπ.

·Πολιτεία: αύξηση συντάξεων, προγράμματα κοινωνικού τουρισμού, ενίσχυση προγραμμάτων «Βοήθεια στο σπίτι», έλεγχος και βελτίωση των συνθηκών στα κρατικά άσυλα.

·Ηλικιωμένοι: ψυχική αντοχή, αγωνιστικότητα και όχι παραίτηση από την προσπάθεια για αξιοπρεπή διαβίωση.

                

Πηγή: http://oxynoia.blogspot.gr/2012/03/blog-post_8466.html

ΕΚΘΕΣΗ Α ΛΥΚΕΙΟΥ ( ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ)

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Τύποι οικογένειας
Πυρηνική οικογένεια: Η σημερινή μορφή οικογένειας (στις Δυτικές κοινωνίες). Απαρτίζεται από γονείς και παιδιά και υπάρχει ισότητα μεταξύ των μελών της.
Μονογονεϊκή οικογένεια: Αποτελείται από τον έναν από τους δύο γονείς, πατέρα ή μητέρα και τα παιδιά.

Η αξία της οικογένειας

1)   Προσφορά τροφής, ασφάλειας, αγάπης, στοργής, , γαλήνης, ηρεμίας απαραίτητων στοιχείων για την ισορροπημένη ανάπτυξη του ατόμου και την κοινωνική του εξέλιξη.
2)   Συμβολή στη διαδικασία κοινωνικοποίησης μέσω της καλλιέργειας κοινωνικών αρετών, όπως ενδυνάμωση συλλογικότητας και συνεργασίας, ανάληψη ευθυνών, τήρηση κανόνων, ενεργοποίηση και αγωνιστική δράση.
3)     Χώρος μάθησης, πνευματικής αναζήτησης, προβληματισμού, ανταλλαγής απόψεων, διαλόγου και διεύρυνσης των νοητικών οριζόντων.
4)  Φορέας ηθικής διάπλασης με τη μετάδοση ηθικών αξιών, όπως η εντιμότητα, η αξιοπρέπεια, η ελευθερία, η δικαιοσύνη , η αλήθεια.
5)   Παράγοντας εμπέδωσης των δημοκρατικών αρχών, όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά, επικρατεί ο διάλογος και η ισοτιμία. Επίσης, όταν προωθεί την ανεκτικότητα και τον σεβασμό στο διαφορετικό είτε απέναντι σε άτομα είτε απέναντι σε λαούς σφυρηλατώντας ταυτόχρονα την οικουμενική συνείδηση στο πλαίσιο των σημερινών πολυπολυτισμικών κοινωνιών.
6)    Συντήρηση και διαιώνιση ηθών, εθίμων, παραδόσεων, ενίσχυση φιλοπατρίας και εθνικού φρονήματος.
7)   Ανάδειξη κλίσεων  και δεξιοτήτων των παιδιών, επαγγελματικός προσανατολισμός.
8)     Επαφή με την τέχνη και τον αθλητισμό, παροχή ερεθισμάτων για ενασχόληση με δημιουργικές μορφές ψυχαγωγίας.
9)    Διαμόρφωση οικολογικής συνείδησης, μέσω της λειτουργίας των γονέων ως προτύπων και της ανάδειξης της αξίας της φύσης.

Αιτίες κρίσης Οικογενειακού θεσμού

 1) Η βαθμιαία συρρίκνωση των παραδοσιακών λειτουργιών της οικογένειας (αγωγή, περίθαλψη).
2)  Η επικράτηση του ατομικισμού και της ιδιοτέλειας και η απώλεια του συλλογικού πνεύματος στην οικογενειακή εστία.
3) Οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινότητας, οι πιεστικές συνθήκες ζωής, η σωματική καταπόνηση αλλά και η έλλειψη ελεύθερου χρόνου επιβαρύνουν την ψυχοσύνθεση των μελών της οικογένειας και υπονομεύουν την ουσιαστική επικοινωνία τους.
4)      Η απεξάρτηση των νεαρών μελών λόγω σπουδών ή επαγγελματικής δραστηριότητας.
5)   Η ανατροπή των παραδοσιακών ρόλων και των οικογενειακών στερεοτύπων με τη νομική εξίσωση των δύο φύλων και την οικονομική χειραφέτηση της γυναίκας.
6)  Η προσκόλληση στα τεχνολογικά επιτεύγματα (τηλεόραση, διαδίκτυο) οδηγεί στην απομόνωση, ενώ η προβολή αρνητικών προτύπων στον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό των παιδιών.
7)    Οι υλιστικές προτεραιότητες και η καταναλωτική νοοτροπία που δίνουν στις σχέσεις τη μορφή εμπορικών συναλλαγών.
8)      Το χάσμα γενεών και η ιδεολογική διάσταση ανάμεσα σε γονείς και παιδιά.
9)    Η ελευθεριότητα των σχέσεων και η υποτίμηση της αξίας της αγάπης και της συζυγικής πίστης.
10)   Η δημιουργία οικογένειας χωρίς να προηγηθεί ώριμη σκέψη και  να έχει υπολογιστεί σωστά το μέγεθος των ευθυνών.
11)   Τα οικονομικά προβλήματα και η δυσκολία επιβίωσης  που δημιουργούν κλίμα έντασης και πυροδοτούν συγκρούσεις.
12)   Η υποκριτική συμπεριφορά των γονιών, η έλλειψη κατανόησης, η καταπίεση, ο υπερπροστατευτισμός ή ο άκρατος φιλελευθερισμός.

Προτάσεις αντιμετώπισης της κρίσης

1) Συνειδητοποίηση από μέρους των μελών της οικογένειας της αναγκαιότητας του διαχρονικού θεσμού α) με συναίσθηση της βαρυσημαντότητας του έργου από πλευράς γονέων.   β) με  οριοθέτηση από τους νέους των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεων τους.

2) Επαναπροσδιορισμός αξιών του σύγχρονου ανθρώπου.Απομάκρυνση από την ευδαιμονιστική αντίληψη που εκτρέφει τον ατομικισμό και οδηγεί στην παραμέληση των οικογενειακών υποχρεώσεων.

3) Καλλιέργεια ισότιμου διαλόγου και αποβολή του πνεύματος αντιπαλότητας.

4) Σημαντικός ο ρόλος των συνιστωσών της κοινωνικοποίησης και κυρίως της παιδείας:

ðπνευματική καλλιέργεια:απαλλάσσει από αναχρονιστικές αντιλήψεις και στερεότυπα για τους κοινωνικούς ρόλους  στα πλαίσια της οικογένειας.

ðανάπτυξη κοινωνικών αρετών ( συλλογικότητα, αλληλοσεβασμός, κτλ)

ðανάπτυξη ηθικών αρετών  ( εντιμότητα, ειλικρίνεια, κτλ) που θα ενισχύσουν το ηθικό υπόβαθρο στο οποίο θα δομηθεί η συμπεριφορά των μελών της οικογένειας.

5) Η πολιτεία θα συμβάλει  με παροχή κινήτρων στους νέους για συγκρότηση οικογένειας ( οικονομική ενίσχυση, εργασιακή απασχόληση κτλ)

Έκθεση Α Λυκείου:Αφήγηση ( κείμενο:Ποινή και σχολείο)

ΠΟΙΝΗ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ

Oι ποινές στο σχολείο
Του Μανόλη Μαυρακάκη*

Το σχολείο αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας και διέπεται όπως και αυτή από ορισμένους κανόνες οι οποίοι εξασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία του και την απρόσκοπτη τέλεση της αποστολής του, που είναι η παροχή γνώσεων, αλλά και η σωστή διαμόρφωση της προσωπικότητας των νέων. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο έχει θεσμοθετηθεί η επιβολή ορισμένων ποινών στους μαθητές των οποίων η συμπεριφορά κρίνεται προβληματική. Οι ποινές αυτές συνίστανται κατά κύριο λόγο στην απομάκρυνση του μαθητή από το σχολικό περιβάλλον για κάποιες ημέρες ή ακόμα κι οριστικά σε περιπτώσεις πολύ σοβαρών παραπτωμάτων.
Ωστόσο το ζήτημα των σχολικών ποινών αποτελεί αντικείμενο έντονου προβληματισμού και διαφωνίας. Υπάρχουν αρκετοί υποστηρικτές της ύπαρξης ποινών στην εκπαιδευτική διαδικασία οι οποίοι τις θεωρούν ωφέλιμες κι απαραίτητες. Για κάποιους άλλους όμως οι ποινές αυτές έχουν αμφίβολη αποτελεσματικότητα και δε συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων της σχολικής αγωγής.
Σύμφωνα με την πρώτη άποψη, οι ποινές θεωρούνται αναγκαίες για την ομαλή λειτουργία του σχολείου και τη διαμόρφωση ολοκληρωμένης προσωπικότητας των νέων. Το σχολείο ως παράγοντας κοινωνικοποίησης του νέου οφείλει μέσω της ποινής να συμβάλλει στην εκμάθηση των κοινωνικών κανόνων, γι’ αυτό είναι επιβεβλημένη η τιμωρία όσων τους παραβιάζουν και απειλούν την ομαλή λειτουργία του. Άρα, σύμφωνα μ’ αυτό το επιχείρημα, οι ποινές έχουν παιδευτικό χαρακτήρα και ενισχύουν τη σωστή διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών, βοηθώντας τους να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη συμμόρφωσής τους με τις κοινωνικές αρχές, ώστε να γίνουν υγιή μέλη της συλλογικής ζωής.
Άλλωστε η ατιμωρησία δε βοηθά τους απειθάρχητους να συνειδητοποιήσουν τις ευθύνες τους. Αντίθετα, η μη ύπαρξη κυρώσεων τους ενθαρρύνει να επαναλάβουν την πράξη τους, χωρίς τις αναστολές που θα τους δημιουργούσε ο φόβος κάποιας ποινής. Στην ουσία, η έλλειψη τιμωρίας δε βοηθά το παιδί να συνειδητοποιήσει τα λάθη του και να τα αποφύγει στο μέλλον. Συγχρόνως, οι απειθάρχητοι που μένουν ατιμώρητοι αποτελούν αρνητικό παράδειγμα για τους άλλους μαθητές, οι οποίοι δε θα διστάσουν να τους μιμηθούν, με αποτέλεσμα τη διάλυση της σχολικής πειθαρχίας και την παρεκτροπή σε ασύδοτη συμπεριφορά.
Παράλληλα, η επίδειξη πνεύματος υπέρμετρης ανοχής εκλαμβάνεται από ορισμένους μαθητές ως αδυναμία της σχολικής κοινότητας να επιβάλλει κοινούς κανόνες, που θα εξασφαλίσουν την εύρυθμη λειτουργία της. Έτσι, οι μαθητές αυτοί δεν αναπτύσσουν τον απαραίτητο σεβασμό απέναντι στο σχολείο και εθίζονται στο να λειτουργούν αυθαίρετα, έξω από οποιοδήποτε πλαίσιο κανόνων. Ταυτόχρονα, οι μαθητές που αισθάνονται την υποχρέωση να μένουν πειθαρχημένοι, εκλαμβάνουν αυτό το πνεύμα της ανοχής ως διαλυτικό στοιχείο στη μαθησιακή διαδικασία, με αποτέλεσμα να απογοητεύονται. Συγχρόνως, λαμβάνουν αλληλοσυγκρουόμενα μηνύματα όσον αφορά την αξία του σεβασμού και της πειθαρχίας, την οποία βλέπουν να αμφισβητείται από κάποιους συμμαθητές τους, χωρίς κάποια σοβαρή συνέπεια. Άλλωστε όπως επισημαίνει και ο καθηγητής Χρ. Γιανναράς σε επιφυλλίδα του «η πειθαρχία, η βαθμολόγηση των επιδόσεων, οι παιδαγωγικές ποινές δίνουν στο παιδί την αίσθηση ότι υπάρχει αντιστύλι και ραχοκοκαλιά στη σχολική συλλογικότητα, του μεταδίνουν ασφάλεια και σιγουριά για να μετάσχει ενεργά και με εμπιστοσύνη στο κοινωνικό άθλημα.»(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18//06/06)
Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί ότι σε ορισμένες περιπτώσεις αυτή η έλλειψη επιβολής ποινών και το γενικότερο πνεύμα ελαστικότητας, υποκρύπτει κάποια σκοπιμότητα από μέρους ορισμένων διδασκόντων. Αυτοί, επιθυμούν με οποιονδήποτε τρόπο να ωραιοποιήσουν την εικόνα τους στους μαθητές, προκειμένου να είναι αποδεκτοί απ’ αυτούς, ακόμα κι αν η προσπάθειά τους αυτή γίνεται σε βάρος της ορθής παιδαγωγικής πρακτικής. Η στάση αυτή συνιστά λαϊκίστικη συμπεριφορά και τα αποτελέσματά της είναι τελικά αρνητικά. Κι αυτό γιατί πέρα απ’ την συμπάθεια που μπορεί να δείχνουν οι μαθητές προς αυτούς τους διδάσκοντες, στην ουσία δεν τρέφουν βαθιά εκτίμηση, καθώς η σχέση τους δεν έχει οικοδομηθεί επάνω στον αληθινό σεβασμό αλλά τις περισσότερες φορές είναι υποκριτική.
Τέλος, όσοι τάσσονται υπέρ της επιβολής ποινών στα σχολεία, τονίζουν ότι αυτές αποτελούν απλώς έναν αμυντικό μηχανισμό του σχολείου και δεν πρέπει σε κάθε περίπτωση να θεωρούνται ως αντιπαιδαγωγικό ή κατασταλτικό μέσο. Το σχολείο δεν αποτελεί δικαστήριο και οι ποινές που επιβάλλει έχουν ως στόχο την εξασφάλιση της ορθής λειτουργίας του και τον παραδειγματισμό των μαθητών, άρα η ύπαρξή τους είναι στην ουσία ωφέλιμη για τα ίδια τα παιδιά. Οι αρνητικές παρενέργειες της τιμωρίας δε θα πρέπει να απολυτοποιούνται και να θεωρούνται δεδομένες, στο όνομα μιας δήθεν προοδευτικής αντίληψης περί επιείκειας, η οποία συχνά είναι δογματική και δεν ανταποκρίνεται στις αληθινές ανάγκες τόσο της σχολικής ζωής, όσο και της παιδικής κι εφηβικής ψυχολογίας.
Απ’ την άλλη πλευρά, όσοι, προσεγγίζοντας ή υιοθετώντας τις αρχές της αντιαυταρχικής αγωγής, αντιτίθενται στην ύπαρξη των σχολικών ποινών, υποστηρίζουν ότι αυτή απηχεί παρωχημένες, αυταρχικές αντιλήψεις που δεν προσιδιάζουν στο πνεύμα της ορθής σχολική αγωγής και το χαρακτήρα μιας σύγχρονης ανθρωπιστικής εκπαίδευσης.
Σύμφωνα μ’ αυτή την άποψη, το σχολείο θεωρείται ότι έχει ως πρωτεύοντα ρόλο τη διαπαιδαγώγηση του νέου η οποία επιτυγχάνεται ουσιαστικά με το διάλογο και την πειθώ, παρά μέσω της τιμωρίας και του εκφοβισμού. Επομένως, η συμμόρφωση των μαθητών προς τις αρχές της λειτουργίας του σχολείου, απαιτεί την εκούσια εσωτερίκευση των κοινωνικών κανόνων, η οποία πραγματοποιείται καλύτερα με τη διαμόρφωση κλίματος επικοινωνίας, προσέγγισης και κατανόησης. Όπως άλλωστε επισημαίνει και ο Ε. Fromm η αγωγή πρέπει να είναι φυσική και αβίαστη, να μην περιέχει στοιχεία επιβολής και φόβου, αλλά να στηρίζεται στην ειλικρίνεια και την αμοιβαιότητα. Γι’ αυτό, λοιπόν, οι παιδαγωγοί οφείλουν να καθοδηγούν τους μαθητές προς τη συνείδηση της ανάγκης για πειθαρχία, μέσω των προτροπών, των νουθεσιών και της στήριξης που θα τους παρέχουν, χωρίς να γίνονται δικαστές και τιμωροί γι’ αυτούς.
Δε θα πρέπει να παραβλέπεται εξάλλου ότι η ποινή, συχνά, διαμορφώνει ένα αρνητικό κλίμα στο πλαίσιο της σχολικής κοινότητας, αφού στη συνείδηση του νέου εκλαμβάνεται ως μέσο που στοχεύει στον εκφοβισμό και τον πειθαναγκασμό κι επιχειρεί να περιορίσει την ελευθερία του. Μ’ αυτόν τον τρόπο, οι μαθητές αισθάνονται ότι οι διδάσκοντες τούς αντιμετωπίζουν με εχθρική κι αμυντική διάθεση, τους νιώθουν απέναντί τους κι όχι δίπλα τους, με αποτέλεσμα κι εκείνοι με τη σειρά τους να αναπτύσσουν αρνητική συμπεριφορά. Οι σχέσεις διδασκόντων και διδασκομένων επηρεάζονται έτσι καταλυτικά, ο παιδαγωγικός ρόλος του δασκάλου στη συνείδηση των μαθητών ουσιαστικά ακυρώνεται, και κλονίζεται η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσά τους. Αυτή η κατάσταση υπονομεύει τελικά την ίδια την ουσία της παιδευτικής διαδικασίας, η οποία απαιτεί κλίμα συνεργασίας κι αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των εμπλεκομένων σ’ αυτή.
Κοντά στα παραπάνω θα πρέπει να επισημανθεί και η υποχρέωση του σχολείου να λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες της εφηβείας, κατά την οποία ο νέος διαμορφώνει το χαρακτήρα και τους προσανατολισμούς του. Η περίοδος αυτή είναι ιδιαίτερα δύσκολη και για τους ίδιους τους νέους, οι οποίοι συχνά αισθάνονται αντικρουόμενα συναισθήματα και καταβάλλουν προσπάθεια για να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους και να ανταποκριθούν στις συνεχείς ψυχολογικές και βιολογικές μεταβολές που τους συμβαίνουν. Σε μια τέτοια ευαίσθητη φάση, οι νέοι έχουν ανάγκη τη νουθεσία, τη στήριξη και την παιδαγωγική καθοδήγηση από μέρους του σχολείου, ώστε να ενισχυθούν στη διαδικασία διαμόρφωσης μιας υγιούς προσωπικότητας. Στο πλαίσιο αυτό απαιτείται βέβαια η συγκατάβαση και η επιείκεια, οι οποίες μπορούν ακριβώς να αποδείξουν τις θετικές πτυχές της προσωπικότητας των εφήβων.

Σε μια γενικότερη θεώρηση, οι επικριτές της επιβολής των ποινών στα σχολεία, τονίζουν ότι η ποινή, τις περισσότερες φορές, δεν επηρεάζει προς το καλύτερο ούτε βελτιώνει την ανθρώπινη συμπεριφορά, πόσο μάλλον το χαρακτήρα των εφήβων. Αντίθετα, ο τιμωρητικός της χαρακτήρας εκτρέφει συναισθήματα εχθρότητας στην ψυχή των νέων, δημιουργεί τάσεις αντεκδίκησης και βίαιες αντιδράσεις από την πλευρά τους, καθώς τους γεννά την αίσθηση ότι θα πρέπει να αμυνθούν απέναντι σ’ ένα περιβάλλον που δεν τους κατανοεί κι επιλέγει να τους συμπεριφερθεί αρνητικά. Μ’ αυτό τον τρόπο όμως οι έφηβοι εθίζονται σε τέτοιες συμπεριφορές με αποτέλεσμα να αναδεικνύονται τελικά οι αρνητικές πτυχές του χαρακτήρα τους και να υπονομεύεται η προσπάθειά τους να διαμορφώσουν μια υγιή προσωπικότητα.
Τέλος, δεν παραβλέπονται από τους υποστηρικτές της κατάργησης των σχολικών ποινών και οι περιπτώσεις ακραίας αντιδεοντολογικής –σύμφωνα με τα δεδομένα της σχολικής κοινότητας- και αντικοινωνικής συμπεριφοράς κάποιου μαθητή. Σ’ αυτήν την περίπτωση, το σχολείο οφείλει να εξαντλεί την επιείκειά του προς το νέο και να μην καταφεύγει άκριτα και αψυχολόγητα στην επιλογή και επιβολή πολύ αυστηρών ποινών. Ορθό είναι να εξετάζονται με προσοχή όλες οι παράμετροι και οι αιτίες που οδήγησαν το μαθητή στην προβληματική συμπεριφορά και να αναζητώνται τα ενδεχόμενα προβλήματα που αυτός αντιμετωπίζει κι ίσως επιδρούν αρνητικά στις αντιδράσεις του. Μόνο έτσι το σχολείο θα δείξει το ανθρώπινο κι ευαίσθητο απέναντι στις ιδιαιτερότητες της εφηβείας πρόσωπό του, λειτουργώντας αληθινά σωφρονιστικά για τον απειθάρχητο μαθητή κι επιτυγχάνοντας την ειλικρινή του μεταμέλεια.
Απ’ όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, γίνεται κατανοητό ότι το ζήτημα της ποινής, στην γενικότερη θεώρησή του αλλά και ειδικότερα σχετικά με τους ανήλικους παραβάτες και το σχολικό περιβάλλον, είναι ένα αντικείμενο το οποίο πάντοτε θα αποτελεί επίκεντρο προβληματισμού κι ανταλλαγής αντικρουόμενων απόψεων. Στην ουσία, η επιβολή των ποινών εντάσσεται στην αναγκαιότητα της ύπαρξης κανόνων και αρχών στα πλαίσια της ανθρώπινης κοινωνίας, προκειμένου αυτή να εξασφαλίζει και να διατηρεί την εύρυθμη λειτουργία της. Όμως, υπό ορισμένες συνθήκες και κάτω από το χειρισμό ανθρώπων αμφίβολης ηθικής ακεραιοτότητας, η ποινή μπορεί να μεταβληθεί από μέσο σωφρονισμού σε μέσο εκδίκησης κι εξοντωτικής τιμωρίας των ανθρώπων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και για να διατηρήσει την ορθή της διάσταση, η επιβολή των ποινών σωστό είναι να ακολουθεί ένα καλά μελετημένο και βασισμένο επάνω σε ανθρωπιστικές αρχές θεωρητικό πλαίσιο, η κατάρτιση και η εφαρμογή του οποίου αποτελεί ένα διαρκές ζητούμενο για κάθε υγιή και δημοκρατική κοινωνία.

Πηγή: http://vprassas.blogspot.gr/

Έκθεση Α Λυκείου:Διάλογος ( λεξιλογικές ασκήσεις)

ΛΕΞΙΛΟΓΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ:ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

1) ΣΩΣΤΟ –ΛΑΘΟΣ

α) Πιστεύω ότι δε θα αποκαλύψει τίποτε. Είναι πολύ λακωνικός.

β) Πάντα κατορθώνει και μας αποστομώνει.. Είναι ετοιμόλογος.

γ)Αυτός ο νεαρός είναι αυθάδης. Διαρκώς λέει μαγάλα λόγια.

δ) Γίνεται τόσο πειστικός με τα επιχειρήματά του, ώστε πάντοτε συμφωνούσε με τη γνώμη του.

ε) Πόσο εχέμυθος ήταν ο παππούς! Μιλούσε τόσο όμορφα που μας γοήτευε.

2) Συμπλήρωση κενών με τις λέξεις :συνέδριο, συνεδρίαση, συνέλευση, συμβούλιο, σύσκεψη, συνδιάσκεψη, συνομιλία, συζήτηση.

·         Η νέα οικονομική πολιτική της Ε. Ένωσης θα συζητηθεί σε………………………… κορυφής στις Βρυξέλλες.

·         Το 15 μελές μαθητικό……………………………. σε έκτακτη…………………………του αποφάσισε τη συμμετοχή του σχολείου σε εκδηλώσεις του Δήμου.

·         Στο ετήσιο………………………………….. της Καρδιολογικής Εταιρείας επισημάνθηκαν οι βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος στην καρδιά.

·         Η γενική ……………………………….των εργαζομένων αναβλήθηκε γιατί δεν είχε απαρτία.

·         Ο υπουργός προσκάλεσε σε ………………………………………………….τους αρμόδιους  φορείς, προκειμένου να ληφθούν μέτρα για την αντιμετώπιση των συνέπειών μιας νέας ενδεχόμενης πλημμύρας.

3) Πολλαπλής επιλογής

Α) κοινοτοπία: 1) ένωση κατοίκων μιας περιοχής 2) γνωστοποίηση μιας είδησης στο κοινό ενός τόπου. 3) έντονο ενδιαφέρον του κοινού για τον τόπο του 4) συνηθισμένος λόγος

Β) αμετροέπεια:1) υπερβολική φιλοδοξία 2) προβληματική έκφραση 3) πολυλογία 4) λόγος με μέτρο

Γ) δημοκοπία:1) κουραστική ομιλία 2) προσπάθεια προσεταιρισμού του λαού με απατηλές υποσχέσεις 3) στατιστική μέτρηση του πληθυσμού μιας χώρας 4) δημόσια αγορά ή πώληση ενὀς προϊόντος

Δ) αθυρόστομος:1) γλυκομίλητος 2) βωμολόχος 3) λιγόλογος 4) σιωπηλός

4) Αντιστοίχιση

                    Α                                                             Β

1. άναυδος                                             α. υπονοούμενο

2. κοινότοπος                                        β. πολυλογάς

3. υπαινιγμός                                        γ. άφωνος

4. ευφραδής                                         δ. τετριμμένος

5. αμετροεπής                                     ε. γλαφυρός

5) Να αντικαταστήσετε τις υπογραμμισμένες λέξεις με άλλες ισοδύναμες που θα χρησιμοποιούσε κάποιος στο λόγο του, προκειμένου να εντυπωσιάσει.

-- Εκφράζεται με τόση άνεση…………………………….. που η διήγησή του σε συναρπάζει.

--Ο οδηγός του λεωφορείου έμεινε άφωνος, …………………………μπροστά στην αναίδεια του επιβάτη.

-- Μπορείς να βασιστείς στο λόγο αυτού του ανθρώπου που διαστρεβλώνει την αλήθεια …………………………………………..όπως τον συμφέρει;

-- Ποτέ δεν εκφράζει φανερά τη γνώμη του στους συνομιλητές του. Πάντοτε μιλάει με υπονοούμενα………………………

6) Να αντικαταστήσετε τις υπογραμμισμένες λέξεις με άλλες ισοδύναμες που θα χρησιμοποιούσε κάποιος στο λόγο του , αν ήθελε να μιλήσει πιο απλά και σε οικείο ύφος.

Η συζήτηση που παρακολούθησα στην τηλεόραση ήταν αποτυχημένη. Αρχικά, οι συνομιλητές διατύπωναν τις απόψεις τους με αργό ρυθμό, συχνά λεξιθηρώντας…………………………….. , για να εντυπωσιάσουν τους θεατές. Ο λόγος των περισσοτέρων ήταν σχοινοτενής……………………………….. και κκουραστικός, γεμάρος κοινοτοπίες………………………. και ταυτολογίες  ……………………………… Στη συνέχεια δε δίστασαν ορισμένοι να αρχίσουν τους υπαινιγμούς…………………… εναντίον των συνομιλητών τους, πράγμα που βοήθησε σε έντονους διαξιφισμούς………………….., ευτυχώς λεκτικούς, μεταξύ τους. Τέλος, ο πιο αθυρόστομος……………………………. Προσκεκλημένος με την παρέμβασή του όξυνε  τόσο πολύ τα πράγματα, ώστε η συζήτηση διεκόπη, πριν ολοκληρωθεί. Ήταν, πραγματικά, απογοητευτικό να διαπιστώνεις ότι, ενώ το θέμα ήταν τόσο ενδιαφέρον, οι συνομιλητές αναφέρθηκαν ακροθιγώς…………………………………….. στην ουσία του και τον περισσότερο χρόνο είτε δημοκοπούσαν………………………………. είτε  διαπληκτίζονταν………………………

7) Ενώστε την κάθε λέξη με τη σημασία της

ταυτολογία	Έκθεση πεπραγμένων, απόδοση λογαριασμού
λογοκλόπος	Ακριβολόγος
υπόλογος	Αυτός που παρουσιάζει τα λεγόμενα του άλλου σαν δικά του
ετυμολογία	Επανάληψη του ίδιου νομίσματος με άλλα λόγια
λεπτολόγος	Αυτός που οφείλει να δώσει λόγο για τις πράξεις του.
Λογοδοσία	Συντομία στο λόγο, λακωνικότητα
βραχυλογία	Η εξήγηση της προέλευσης μιας λέξης.

 8) Να ενώσετε τις λέξεις με τις αντίθετές τους.

              Α                                                                                 Β

α) εχέμυθος                                                                    1) ολιγόλογος

β) αντιλογία                                                                    2) συνοπτικός

γ) φλύαρος                                                                      3) συναίνεση

δ) απεραντολογία                                                          4) ακριτόμυθος

ε) διεξοδικός                                                                   5) βραχυλογία

9) Συμπλήρωση κενών με τις λέξεις ( άγονος, εποικοδομητικός, διεξοδικός, υποκειμενικός, πρωταρχικός, ατέρμονος, δημαγωγός, αθυρόστομος, ετοιμολόγος, αποσαφήνιση) Δύο  περισσεύουν.

--Το ήθος των συνομιλητών αποτελεί……………………………προϋπόθεση επιτυχίας διεξαγωγής ενός διαλόγου.

--Οι…………………………………αναφορές και αναλύσεις ενός συνομιλητή παρακωλύουν τη λειτουργία του διαλόγου και εκνευρίζουν το συνομιλητή.

--Η εγωπάθεια  και ο φανατισμός στην παρουσία των απόψεων ενός συνομιλητή οδηγούν σε ……………………………. αντιπαράθεση και δυσχεραίνουν την επικοινωνία.

-- Όταν επιτυγχάνεται η επικοινωνία και η γόνιμη ανταλλαγή απόψεων τότε έχουμε έναν ……………………… διάλογο

-- Η ………………………… παρουσίαση των απόψεων του βοηθούσε στην κατανόηση.

--Ο λόγος του είχε κούφιες διακηρύξεις και κοινότοπες αναφορές για το λαό. Όλοι κατάλαβαν πως ήταν ένας ……………..

-- Δεν ανεχόταν κανείς να μιλήσει μαζί του γιατί έχανε τον έλεγχο, εκνευριζόταν και καθώς ήταν ……………………….., έβριζε αδικαιολόγητα αυτόν που είχε διαφορετική γνώμη από τη δική του.

-- Οι υπαινιγμοί και οι ασάφειες του λόγου του επέβαλλαν την ……………………………. , ώστε να μπορεί να κατανοηθεί η άποψη του από τους συνομιλητές.

10) Επιλέξτε τη σωστή σημασία

α) αδολεσχία :1) άδολη προσπάθεια προσεταιρισμού κάποιου

                           2) άσκοπη πολυλογία

                           3) υπερβολικά ειρωνική ομιλία

β) βερμπαλισμός :1) μεγαλοστομία

                                 2) χρήση ξενικών εκφράσεων στο λόγο

                                  3) υπεροψία , εγωισμός

γ) αθιβολή:1) αντιλογία

                     2) ακυριολεξία

                     3) αυθάδεια

11) Να σχηματίσετε έναν επαγωγικό συλλογισμό που να καταλήγει στο συμπέρασμα: « Ο διάλογος αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για την ειρηνική επίλυση των προβλημάτων»

12) « Ο διάλογος είναι για τη δημοκρατία ό,τι το οξυγόνο για τον ανθρώπινο οργανισμό» . Χρησιμοποιώντας τη φράση αυτή ως θεματική πρόταση , να αναπτύξετε μία παράγραφο με τη μέθοδο της αναλογίας. ( βλ σχολ βιβλ σελ 200 « ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ»)